تکرار و تکرار

  مکررتر از آنچه در تو جاریست

  و زمان که خود را بر اندیشه ام میآویزد

  و روز به روز

   نقطه وجودیم را

   لکه دارتر میکند

   عشق

      ابتذال

         تردید

             واهمه

 و من که شهوت تکرار خود را

    بر بستر باکره ای تف میکنم

      و باکره ای که عفتش را

            دیریست بستر شب از او ربودست

باران میبارد

با آوای زنانی که

     حتی در خاطره مرده اند

وشما نیز میبارید

 ای دیدارهای شگرف زندگی من

         ای ریزه قطره ها

و آرام شد

  و آرام آرام پلکهایش را بست و خفت

  ودیگر در دام نیافتاد

  و دیگر تا سحر ستاره ها را نشمرد

  و دیگر مسافر همیشگی شب نبود

  و دیگر بهانه ای نبود برای گریستن

  و دیگر ترانه ای نبود برای زمزمه مستی

  و دیگر هوایی نبود برای تنفس

  و دیگر روزهایی نبود برای تنهایی

  و دیگر ترنمی نبود برای باران

  و دیگر سبویی نبود برای شکستن

  و دیگر جوابی نبود برای سلام

  و دیگر کوچه ای نبود برای آشنایی

  و دیگر کلامی نبود برای تکرار

  و دیگر چیزی نبود برای سرزنش

                  و دیگر عشق نبود

                           آرام بود، آرام خفته بود

                                                    دلم آرام خفته بود

گاهی مسیر جاده به بن بست میرود

گاهی تمام حادثه از دست میرود

گاهی همان کسی که دم از عقل میزند

در راه هوشیاری خود مست میرود

گاهی غریبه ای که به سختی به دل نشست

وقتی که قلب خون شده بشکست می رود

هر چند مضحک است و پر از خنده های تلخ

بر ما هر آنچه لایقمان هست میرود

گاهی کسی نشسته که غوغا به پا کند

وقتی غبار معرکه بنشست میرود

اینجا یکی برای خودش حکم میدهد

آن دیگری همیشه به پیوست میرود

بیراهه ها به مقصد خود ساده میرسند

اما مسیر جاده به بن بست میرود

          صبر كن عشق زمين گير شود بعد برو

يا دل از ديدن تو سير شود بعد برو

ای كبوتر به كجا قدر دگر تاب بيار

آسمان پای پرت پير شود بعد برو

خواب ديدی شبی از راه سوارت آمد

باش تا خواب تو تعبير شود بعد برو

وقت آن شد که به گل وقت شکفتن بدهی       

ای سرانگشت تو آغاز گل افشانی ها