هر نسیمی میتواند شاخه ام را بشکند

                         بادهای هرزه میفهمند محکم نیستم

وقتی تو نیستی

        نه هست های ما

         چونانکه بایدند

           نه بایدها ...

مثل همیشه آخر حرفم را

     و حرف آخرم را

           با بغض میخورم

عمریست

  لبخندهای لاغر خود را

    در دل ذخیره میکنم:

            باشد برای روز مبادا!

اما

  در صفحه های تقویم

      روزی به نام روز مبادا نیست

آن روز هر چه باشد

  روزی شبیه دیروز

    روزی شبیه فردا

      روزی درست مثل همین روزهای ماست

اما چه کسی میداند؟

   شاید

      امروز نیز روز مبادا

                            باشد!

وقتی تو نیستی

   نه هست های ما

              چونانکه بایدند

                   نه بایدها....

هرروز بی تو

           روز مباداست

...

   و

    کاردهایمان را

       جز برای قسمت کردن

                     بیرون نیاوریم

 پرنده با پرواز معنی میشود 

    و سیمرغ پرواز بلندی ست

       که از میان شعله ها میگذرد

 دریا بی خروشیدن

 تالاب وسیعی است درآستان تباهی

 و آسمان بی خورشید

 حفره عمیقی سرشار از سیاهی

 هرگز مباد

   پرنده اوج هایش را

   دریا موج هایش را

                فراموش کند...

 مینویسم : شب

   خورشید 

        در تمام واژه هایم

          غروب میکند