نمیدانی که

     غریبانگی خودم را سالهاست

          پشت آبروی سکوت پنهان کرده ام

 و گولم میزنند

     شعرهای هزار و یک رنگ

            و آب از آب تکان نمیخورد

 وآنها هرگز نخواهند فهمید

      که من

          ...

               در پناه سیاهترین شب سال

                     هرگز صبح را نخواهم دید...

درختان پیچ در پیچ سیب

روی تپه کوچک نشو و نما میکرند

و هیچیک از آنها

از جایی که در آن ریشه دوانده بود

دورتر نمی رفت